Zmęczenie...

– Szczerze? Jestem zmęczona. Facet roześmiał się.  

– Niedługo świt – przypomniał. Potrząsnęłam głową. 

– Nie chodzi mi o takie zmęczenie. 

– To o jakie?

– O takie… Takie prawdziwe, dogłębne. Takie, którego nie możesz odespać. Jestem

 zmęczona… byciem. Milczał przez dłuższą chwilę, a potem zwolnił i kątem oka dostrzegłam, że      patrzy na mnie. 

– Nie okazujesz tego – powiedział. 

– Nie okazuję wielu rzeczy.  Kolejne trzy kroki w absolutnej ciszy. 

– To pewnie też jest męczące.